Ο 24χρονος Βραζιλιάνος επιθετικός, που προβάρει τα βυσσινί, επιχείρησε το όνειρο της Ευρώπης μέσω Ρωσίας. Στην πόλη Νάλτσικ των 274.000 κατοίκων δεν άργησε να εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία με την τοπική ομάδα της Σπαρτάκ. Είναι το 2007 και σε 30 συμμετοχές βρήκε τον δρόμο προς δίχτυα επτά φορές. Ο Ζεσούς μόνο απαρατήρητος δεν περνούσε κάνοντας βόλτες στα Internet Cafe και απολαμβάνοντας το φαγητό στα εστιατόρια. «Να, ο Ρίκι», έλεγε ο κόσμος, καθώς στη μικρή πόλη οι επιδόσεις του εντός αγωνιστικού χώρου ήταν γνωστές. Κάπου εκεί ήρθε και η πρόταση από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας να τον αποκτήσει για τα επόμενα πέντε χρόνια αντί 2 εκατ. ευρώ. Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να απαντήσει θετικά στην Ομάδα του Στρατού. Η μετάβαση στη μεγαλούπολη δεν ήταν εύκολη. Αγνωστος μεταξύ αγνώστων και φυσικά ο ανταγωνισμός στην ενδεκάδα πολύ μεγαλύτερος. Μπροστά του ήταν ο συμπατριώτης του, Βάγκνερ Λοβ, με τον οποίο ήταν στενοί φίλοι και εκτός γηπέδου. Επίσης, πολύ καλή παρέα έκανε και με τον Ντουντού, προτού ο τελευταίος αναχωρήσει για τον Ολυμπιακό. Μαζεύονταν και έπαιζαν ποδοσφαιράκι στον υπολογιστή. Στην Ελλάδα θα συναντήσει και τον Ζίκο. Τον προπονητή με τον οποίο η ΤΣΣΚΑ Μόσχας ξεκίνησε τη σεζόν και επί εποχής του ο Ζεσούς κατέγραψε και τα μοναδικά του αγωνιστικά χιλιόμετρα τη φετινή σεζόν. Εξι όλες και όλες συμμετοχές (τις πέντε ως αλλαγή). «Τον Ζίκο τον σέβομαι», δήλωνε τότε, ενώ στις αρχές Σεπτέμβρη άρχισε να δείχνει και τάσεις φυγής: «Δεν με πειράζει να φύγω, θέλω να παίξω ποδόσφαιρο, δεν θέλω να το παρακολουθώ έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου». Η ΑΕΛ, λοιπόν, φαντάζει ως το νέο στοίχημα για να φανεί η αξία του, ούτως ώστε, αν και φαντάζει πολύ μακρινό, να εκπληρώσει και το όνειρο του πατέρα για τον κανακάρη του: «Να παίξω στην εθνική ομάδα». Ο Ρικάρντο Ζεσούς ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας στον χώρο του κέντρου. Πότε αριστερά, πότε δεξιά, αλλά ξεχνιόταν μπροστά. Κάπου στα 17 του έγινε η επιλογή να παίζει ως επιθετικός. Αλλωστε, οι ντρίμπλες και το ανέμελο παιχνίδι ήταν κάτι που του έλειψε το πρώτο διάστημα στη Ρωσία. «Εδώ δίνουν μεγαλύτερο βάρος στην αμυντική τακτική». Θέλοντας και μη το συνήθισε. Στα 24 του, πλέον, φαντάζει πιο ώριμος για να αρπάξει από τα μαλλιά τη νέα ευκαιρία που ανοίγεται στην καριέρα του.
Το προφίλ του Ρικάρντο Ζεσούς
Ο 24χρονος Βραζιλιάνος επιθετικός, που προβάρει τα βυσσινί, επιχείρησε το όνειρο της Ευρώπης μέσω Ρωσίας. Στην πόλη Νάλτσικ των 274.000 κατοίκων δεν άργησε να εξελιχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία με την τοπική ομάδα της Σπαρτάκ. Είναι το 2007 και σε 30 συμμετοχές βρήκε τον δρόμο προς δίχτυα επτά φορές. Ο Ζεσούς μόνο απαρατήρητος δεν περνούσε κάνοντας βόλτες στα Internet Cafe και απολαμβάνοντας το φαγητό στα εστιατόρια. «Να, ο Ρίκι», έλεγε ο κόσμος, καθώς στη μικρή πόλη οι επιδόσεις του εντός αγωνιστικού χώρου ήταν γνωστές. Κάπου εκεί ήρθε και η πρόταση από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας να τον αποκτήσει για τα επόμενα πέντε χρόνια αντί 2 εκατ. ευρώ. Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να απαντήσει θετικά στην Ομάδα του Στρατού. Η μετάβαση στη μεγαλούπολη δεν ήταν εύκολη. Αγνωστος μεταξύ αγνώστων και φυσικά ο ανταγωνισμός στην ενδεκάδα πολύ μεγαλύτερος. Μπροστά του ήταν ο συμπατριώτης του, Βάγκνερ Λοβ, με τον οποίο ήταν στενοί φίλοι και εκτός γηπέδου. Επίσης, πολύ καλή παρέα έκανε και με τον Ντουντού, προτού ο τελευταίος αναχωρήσει για τον Ολυμπιακό. Μαζεύονταν και έπαιζαν ποδοσφαιράκι στον υπολογιστή. Στην Ελλάδα θα συναντήσει και τον Ζίκο. Τον προπονητή με τον οποίο η ΤΣΣΚΑ Μόσχας ξεκίνησε τη σεζόν και επί εποχής του ο Ζεσούς κατέγραψε και τα μοναδικά του αγωνιστικά χιλιόμετρα τη φετινή σεζόν. Εξι όλες και όλες συμμετοχές (τις πέντε ως αλλαγή). «Τον Ζίκο τον σέβομαι», δήλωνε τότε, ενώ στις αρχές Σεπτέμβρη άρχισε να δείχνει και τάσεις φυγής: «Δεν με πειράζει να φύγω, θέλω να παίξω ποδόσφαιρο, δεν θέλω να το παρακολουθώ έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου». Η ΑΕΛ, λοιπόν, φαντάζει ως το νέο στοίχημα για να φανεί η αξία του, ούτως ώστε, αν και φαντάζει πολύ μακρινό, να εκπληρώσει και το όνειρο του πατέρα για τον κανακάρη του: «Να παίξω στην εθνική ομάδα». Ο Ρικάρντο Ζεσούς ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας στον χώρο του κέντρου. Πότε αριστερά, πότε δεξιά, αλλά ξεχνιόταν μπροστά. Κάπου στα 17 του έγινε η επιλογή να παίζει ως επιθετικός. Αλλωστε, οι ντρίμπλες και το ανέμελο παιχνίδι ήταν κάτι που του έλειψε το πρώτο διάστημα στη Ρωσία. «Εδώ δίνουν μεγαλύτερο βάρος στην αμυντική τακτική». Θέλοντας και μη το συνήθισε. Στα 24 του, πλέον, φαντάζει πιο ώριμος για να αρπάξει από τα μαλλιά τη νέα ευκαιρία που ανοίγεται στην καριέρα του.
