Άλλη μια νερόβραστη εμφάνιση πρόσθεσε η ΑΕΛ στην πλούσια φετινή της συλλογή, αυτή τη φορά για το θεσμό του κυπέλλου, σε έναν αγώνα με πάρα πολλές ιδιαιτερότητες για όλους, εκτός από τους παίχτες και το τεχνικό team της ομάδας. Έτσι οι βυσσινί εμφανίστηκαν στο Εθνικό Στάδιο του Βόλου κόντρα στον τοπικό Ολυμπιακό, δυσκοίλιοι, δυσκίνητοι, δυσκολονόητοι ως το πώς αντιλαμβάνονται αυτοί την δίψα για διάκριση…Με την εκνευριστική χαλαρότητα που χαρακτηρίζει τη φετινή ΑΕΛ, κατάφεραν να βρεθούν πίσω στο σκορ μόλις πάτησαν στο χορτάρι, όταν ο Ροτζέριο με κεφαλιά στο 5΄ σημείωσε το 1-0. Δυστυχώς η ανάπτυξη της ΑΕΛ απέναντι σε έναν μέτριο αντίπαλο ήταν σχεδόν αστεία, χωρίς φαντασία, χωρίς κίνηση και κυρίως χωρίς πίστη και κίνητρο. Αυτή η άνευρη ομάδα που μπορεί να υπομένει καρτερικά, μοιάζει, όταν ο αντίπαλος τηρεί απλά τα αμυντικά προσχήματα, εντελώς ακίνδυνη και ανίκανη να δημιουργήσει κινδύνους. Τους ελάχιστους που δημιούργησε με το 1-0 τους εξαφάνισε η αστοχία ή η ατολμία των παιχτών της. Πέντε λεπτά πριν την εκπνοή του πρώτου μέρους η ΑΕΛ ισοφαρίζει με δώρο αυτογκόλ του Κακάρα σε συνδυασμό των Ντε Νίγκρις και Μετίν. Στο δεύτερο μέρος οι ρυθμοί παραμένουν αργοί και αυτή η ισορροπία της αγωνιστικής μιζέριας διαταράσσεται με την άδικη αποβολή του Νταμπίζα στο 68΄. Στο 84΄μένει και ο βόλος με δέκα παίχτες μετά από νέα αποβολή φάντασμα του Πλιάγκα. Το ναυάγιο για τους βυσσινί ολοκληρώνεται στο 91΄όταν σουτ του αφύλακτου Ουμπίνες βρίσκει το κεφάλι αμυντικού και περνά πάνω από το χέρι του Σερεμέτ. Έτσι η ΑΕΛ χωρίς να προλάβει να αντιληφθεί καν ότι συμμετέχει, πέταξε στα σκουπίδια και τον θεσμό του Κυπέλλου φανερώνοντας άλλη μια φορά το τεράστιο χάσμα αντίληψης μεταξύ ποδοσφαιριστών, τεχνικής ηγεσίας και κόσμου.
Είναι ίσως η πιο άχρωμη ΑΕΛ των τελευταίων χρόνων και κάποια στιγμή πρέπει να δοθεί απάντηση αν το πρόβλημα είναι στα υλικά ή στη συνταγή. Πάντως αυτή η ομάδα με τον τρόπο που αγωνίζεται μπορεί να απειλήσει μόνο «αυτόχειρες». Τεράστιες οι ευθύνες του τεχνικού που συνεχίζει να δοκιμάζει αποτυχημένες επιλογές στα άκρα της άμυνας, να ξεγυμνώνει το κέντρο της και να απομονώνει την επίθεση της ομάδας, ουσιαστικά καταργώντας την. Συγκεχυμένες οι δηλώσεις μετά το τέλος του αγώνα. Αναρωτιόμαστε αν κρύβουν κάποιο μήνυμα προς τα πάνω: το να μην είσαι ευχαριστημένος από την εικόνα της ομάδας αλλά να μην έχεις και παράπονα από τους παίχτες σου που προσπάθησαν ΜΗΠΩΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ; Μεγάλο φάουλ και η πλήρης απουσία επικοινωνιακής τακτικής με τον κόσμο - ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ- που αναγκάστηκε να καταπιεί μια νέα τεράστια απογοήτευση. Μια συγνώμη για το χάλι του Βόλου κάτω από τις ιδιαίτερες συνθήκες που όλοι γνωρίζουμε, ήταν απαραίτητη. Fair Play στους οργανωμένους του Ολυμπιακού Βόλου για την απόπειρά τους να δώσουν εισιτήρια στους 150 Λαρισαίους που βρέθηκαν στο Βόλο, και υψωμένο μεσαίο δάχτυλο στον «επώνυμο φίλαθλο» των γηπεδούχων που λειτουργεί σαν τσιφλικάς του ελληνικού ποδοσφαίρου: τις συγγνώμες στους ηλίθιους και τους αφελείς… Η «περαστική» ΑΕΛ του φετινού θεσμού του Κυπέλλου παρατάχθηκε με την παρακάτω σύνθεση: Σερεμέτ, Νταμπίζας, Μελίσσης, Μπουκουβάλας, Τριποτσέρης, Ιγκλέσιας, Ρομέου, Τουάμα ( 73΄Ααράμπ), Ντε Νίγκρις ( 61΄Κάσας). Μετίν ( 73΄Ντέλσον), Σίμιτς.
Monsters
